Η Ελλάδα δεν στερείται ταλέντων.
Στερείται δομών.
Κάθε χρόνο, χιλιάδες παιδιά δείχνουν έφεση στον αθλητισμό. Τρέχουν πιο γρήγορα, πηδούν πιο ψηλά, έχουν ένστικτο, πείσμα, όνειρο.
Και κάθε χρόνο, τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά χάνονται.
Όχι γιατί δεν άξιζαν.
Αλλά γιατί δεν υπήρχε δρόμος να περπατήσουν.
Το ταλέντο χωρίς πλαίσιο δεν επιβιώνει
Στον αθλητισμό, το ταλέντο είναι μόνο η αρχή.
Χωρίς:
-
σωστή καθοδήγηση
-
σταθερό πρόγραμμα
-
συνδυασμό σχολείου και προπόνησης
το ταλέντο φθείρεται, απογοητεύεται, εγκαταλείπει.
Τα αθλητικά σχολεία θα μπορούσαν να είναι αυτό το πλαίσιο.
Αν υπήρχαν.
Όταν το δίλημμα σκοτώνει το όνειρο
Για χιλιάδες οικογένειες το δίλημμα είναι σκληρό:
σχολείο ή αθλητισμός;
Χωρίς αθλητικά σχολεία:
-
οι προπονήσεις συγκρούονται με τα μαθήματα
-
η κούραση γίνεται ανυπόφορη
-
το παιδί καλείται να διαλέξει
Και συνήθως… εγκαταλείπει τον αθλητισμό.
Η σιωπηλή απώλεια
Αυτά τα παιδιά δεν φαίνονται στις στατιστικές.
Δεν γράφονται ως “χαμένα ταλέντα”.
Απλώς:
-
δεν έφτασαν ποτέ εκεί που μπορούσαν
-
δεν βρήκαν στήριξη όταν τη χρειάζονταν
-
έμαθαν νωρίς ότι τα όνειρα δεν χωράνε στο σύστημα
Τα αθλητικά σχολεία ως δίχτυ ασφαλείας
Ένα σωστά οργανωμένο αθλητικό σχολείο:
-
προστατεύει το παιδί από την εξουθένωση
-
προσφέρει ισορροπία γνώσης και άθλησης
-
κρατά το ταλέντο μέσα στο σύστημα
Δεν υπόσχεται πρωταθλητισμό.
Υπόσχεται ευκαιρία.
Πόσα ακόμα πρέπει να χαθούν;
Κάθε μεγάλη διάκριση που δεν ήρθε ποτέ,
κάθε παιδί που παράτησε το άθλημα στα 14 ή στα 15,
είναι μια σιωπηλή ήττα.
Και αυτή η ήττα δεν βαραίνει τα παιδιά.
Βαραίνει εμάς.