Η ιδέα των αθλητικών σχολείων ξεκίνησε στην Ελλάδα με μεγάλες προσδοκίες. Στόχος ήταν διπλός: αφενός η ενίσχυση του μαζικού αθλητισμού, αφετέρου η ανάδειξη νέων ταλέντων μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα.
Σήμερα, τρεις δεκαετίες μετά, η εικόνα είναι απογοητευτική. Τα περισσότερα αθλητικά σχολεία έχουν υποβαθμιστεί, η χρηματοδότηση είναι ελλιπής, και το θεσμικό πλαίσιο παραμένει θολό.
Η αναγκαιότητα μέσα από αριθμούς
-
Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, η Ελλάδα βρίσκεται στις πρώτες θέσεις της Ευρώπης στην παιδική παχυσαρκία.
-
Έρευνες δείχνουν ότι τα παιδιά που αθλούνται συστηματικά παρουσιάζουν 40% μικρότερο κίνδυνο για καρδιαγγειακά προβλήματα.
-
Ο αθλητισμός συμβάλλει στη μείωση άγχους και κατάθλιψης σε εφήβους, που έχουν αυξηθεί κατακόρυφα τα τελευταία χρόνια.
Τι πήγε στραβά
Οι λόγοι της αποτυχίας είναι πολλοί:
-
Υποχρηματοδότηση: περιορισμένος εξοπλισμός, ελλείψεις σε προπονητές.
-
Γραφειοκρατία: δυσκίνητες διαδικασίες που αποθάρρυναν γονείς και μαθητές.
-
Έλλειψη στρατηγικής: δεν υπήρξε ποτέ ενιαίο σχέδιο για το πώς τα αθλητικά σχολεία θα ενταχθούν ουσιαστικά στο εκπαιδευτικό πλαίσιο.
Τι γίνεται στο εξωτερικό
Στη Φινλανδία, στη Σουηδία και στην Ισπανία, το σχολικό πρόγραμμα συνδυάζει εκπαίδευση με καθημερινή αθλητική δραστηριότητα. Στις χώρες αυτές, η φυσική άσκηση θεωρείται βασικός πυλώνας παιδείας.
Η Ελλάδα, αντιθέτως, συνεχίζει να αντιμετωπίζει τον αθλητισμό ως “εξωσχολική δραστηριότητα” – με αποτέλεσμα να μένει πίσω.
Η επόμενη μέρα
Το ερώτημα είναι απλό: θα συνεχίσουμε να αφήνουμε τα αθλητικά σχολεία να παρακμάζουν ή θα επενδύσουμε σε αυτά;
Η αναβάθμισή τους δεν αφορά μόνο τον αθλητισμό, αλλά την υγεία, την παιδεία και το μέλλον μιας ολόκληρης γενιάς.
Η συζήτηση έχει ήδη ανοίξει. Η ευθύνη τώρα ανήκει στην πολιτεία – αλλά και σε εμάς τους πολίτες, που πρέπει να απαιτήσουμε λύσεις.