Η συζήτηση γύρω από το αν οι γυναίκες αθλήτριες μπορούν να εργάζονται παράλληλα με την αθλητική τους δραστηριότητα επανέρχεται συχνά στη δημόσια σφαίρα, δημιουργώντας σύγχυση και παρανοήσεις. Το ζήτημα αυτό δεν είναι μόνο κοινωνικό, αλλά και καθαρά νομικό, καθώς συνδέεται άμεσα με το αθλητικό δίκαιο, το εργατικό δίκαιο και την αρχή της ισότητας.
Το αθλητικό δίκαιο και το δικαίωμα στην εργασία
Το αθλητικό δίκαιο ρυθμίζει τις σχέσεις μεταξύ αθλητών, σωματείων, ομοσπονδιών και πολιτείας. Σε καμία διάταξη του ελληνικού ή διεθνούς αθλητικού δικαίου δεν προβλέπεται γενική απαγόρευση εργασίας για τις γυναίκες αθλήτριες.
Αντίθετα, το δικαίωμα στην εργασία προστατεύεται:
-
από το Σύνταγμα
-
από το ευρωπαϊκό δίκαιο
-
από τις διεθνείς συμβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Οποιοσδήποτε περιορισμός σε αυτό το δικαίωμα πρέπει να είναι ειδικός, αναλογικός και νόμιμος, ανεξαρτήτως φύλου.
Συμβατικοί περιορισμοί και όχι νομικές απαγορεύσεις
Η σύγχυση συχνά προκύπτει από αθλητικά συμβόλαια. Σε επαγγελματικό επίπεδο, ορισμένες συμβάσεις μπορεί να προβλέπουν:
-
αποκλειστική απασχόληση
-
περιορισμούς σε παράλληλες δραστηριότητες
-
υποχρέωση πλήρους αφοσίωσης
Αυτοί οι περιορισμοί όμως:
-
είναι συμβατικοί, όχι νομοθετικοί
-
ισχύουν και για άνδρες αθλητές
-
κρίνονται βάσει του εργατικού και αθλητικού δικαίου
Στην πράξη, πολλές γυναίκες αθλήτριες δεν έχουν καν επαγγελματικό συμβόλαιο, γεγονός που καθιστά οποιονδήποτε περιορισμό στην εργασία τους νομικά αβάσιμο.
Αρχή της ισότητας και έμμεσες διακρίσεις
Το αθλητικό δίκαιο οφείλει να εφαρμόζει την αρχή της ισότητας των φύλων. Όταν:
-
οι γυναίκες αθλήτριες αμείβονται λιγότερο
-
δεν απολαμβάνουν πλήρη επαγγελματικά δικαιώματα
-
και ταυτόχρονα «αποθαρρύνονται» από το να εργάζονται
τότε δημιουργείται έμμεση διάκριση λόγω φύλου, η οποία αντίκειται τόσο στο εθνικό όσο και στο ευρωπαϊκό νομικό πλαίσιο.
Το πραγματικό νομικό πρόβλημα
Το ζήτημα δεν είναι αν οι γυναίκες αθλήτριες επιτρέπεται να εργάζονται, αλλά:
-
αν το αθλητικό σύστημα τους παρέχει επαρκή επαγγελματική κατοχύρωση
-
αν οι συμβάσεις τους είναι σαφείς και δίκαιες
-
αν το αθλητικό δίκαιο ανταποκρίνεται στη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα
Η ανάγκη παράλληλης εργασίας δεν αποτελεί επιλογή, αλλά συχνά νομική και οικονομική αναγκαιότητα.
Συμπέρασμα
Η σύνδεση του ζητήματος με το αθλητικό δίκαιο αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει καμία καθολική απαγόρευση εργασίας για τις γυναίκες αθλήτριες. Αντίθετα, η συζήτηση αποκαλύπτει κενά στην επαγγελματική κατοχύρωση του γυναικείου αθλητισμού και την ανάγκη για ισότιμη νομική προστασία.
Ο σύγχρονος αθλητισμός οφείλει να σέβεται όχι μόνο την αγωνιστική ιδιότητα των αθλητριών, αλλά και την ιδιότητά τους ως εργαζόμενων και ισότιμων πολιτών.