Η Ιστορία των Αθλητικών Σχολείων στην Ελλάδα
Η Ελλάδα είναι η χώρα που δίδαξε στον κόσμο ότι ο αθλητισμός δεν είναι απλώς σώμα, αλλά ήθος.
Ότι η άσκηση δεν είναι πολυτέλεια, αλλά παιδεία.
Κι όμως, σήμερα, τα σχολικά γήπεδα μένουν άδεια και τα αθλητικά σχολεία ανήκουν περισσότερο στη μνήμη παρά στην πραγματικότητα.
Πώς φτάσαμε ως εδώ;
Η γέννηση ενός θεσμού με όραμα
Τα αθλητικά σχολεία στην Ελλάδα δημιουργήθηκαν με μεγάλες φιλοδοξίες.
Στόχος τους ήταν ξεκάθαρος:
-
να συνδυάσουν εκπαίδευση και συστηματικό αθλητισμό,
-
να προσφέρουν ίσες ευκαιρίες σε παιδιά με ταλέντο,
-
να αποτελέσουν φυτώρια αθλητών αλλά και ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων.
Για πρώτη φορά, το σχολείο δεν έβλεπε τον αθλητισμό ως “διάλειμμα”, αλλά ως βασικό πυλώνα αγωγής.
Τα πρώτα χρόνια: ελπίδα και προσδοκία
Στα πρώτα τους βήματα, τα αθλητικά σχολεία έδωσαν ελπίδα σε χιλιάδες οικογένειες.
Μαθητές που μέχρι τότε έπρεπε να διαλέξουν ανάμεσα στα μαθήματα και στην προπόνηση, βρήκαν ένα πλαίσιο που τους χωρούσε και τα δύο.
Δεν ήταν όλα τέλεια.
Ήταν όμως μια αρχή.
Όταν το όραμα άρχισε να ξεθωριάζει
Με τα χρόνια, ο θεσμός άρχισε να υποχωρεί.
Όχι επειδή απέτυχε στην ουσία του, αλλά επειδή δεν στηρίχθηκε:
-
ελλιπής χρηματοδότηση
-
έλλειψη υποδομών
-
απουσία μακροπρόθεσμου σχεδιασμού
-
γραφειοκρατία που “έπνιγε” κάθε προσπάθεια εξέλιξης
Ο αθλητισμός αντιμετωπίστηκε ξανά ως “δευτερεύων”.
Και όταν κάτι θεωρείται δευτερεύον στην πολιτική, αργά ή γρήγορα εγκαταλείπεται.
Το “λουκέτο” και τα άδεια γήπεδα
Η κατάργηση των αθλητικών σχολείων δεν ήρθε με θόρυβο.
Ήρθε σιωπηλά.
Σαν ένα γήπεδο που κλείνει χωρίς χειροκρότημα, χωρίς αποχαιρετισμό.
Μαζί τους έκλεισε:
-
ένα μονοπάτι για ταλαντούχα παιδιά
-
μια ασπίδα απέναντι στην παιδική παχυσαρκία
-
μια απάντηση στην ψυχική πίεση των εφήβων
Και κάπως έτσι, από τα Ολυμπιακά ιδανικά φτάσαμε στα άδεια προαύλια.
Η αντίφαση της σύγχρονης Ελλάδας
Ζούμε σε μια χώρα που:
-
τιμά τους Ολυμπιονίκες της
-
πανηγυρίζει διεθνείς διακρίσεις
-
μιλά για “αθλητική κουλτούρα”
Αλλά δεν έχει οργανωμένο αθλητισμό μέσα στο σχολείο.
Η αντίφαση είναι κραυγαλέα.
Τι χάθηκε στην πραγματικότητα
Δεν χάθηκαν μόνο οι μελλοντικοί πρωταθλητές.
Χάθηκαν:
-
παιδιά που θα έβρισκαν διέξοδο στον αθλητισμό
-
μαθητές που θα μάθαιναν πειθαρχία, συνεργασία, στόχο
-
μια κοινωνία πιο υγιής, πιο ενεργή, πιο δυνατή
Γιατί η ιστορία αυτή δεν πρέπει να τελειώσει εδώ
Η ιστορία των αθλητικών σχολείων στην Ελλάδα δεν είναι αποτυχία.
Είναι ανολοκλήρωτη.
Και κάθε ανολοκλήρωτη ιστορία είναι πρόσκληση:
-
για επανεκκίνηση
-
για διόρθωση
-
για όραμα
Αν η Ελλάδα θέλει να ξαναμιλήσει σοβαρά για αθλητισμό, παιδεία και μέλλον, οφείλει να ξανανοίξει αυτή τη συζήτηση.
Όχι από νοσταλγία.
Αλλά από ανάγκη.