Μαρτυρίες Γονέων
Το Όνειρο που Έσβησε και η Ελπίδα που Αναζητείται
Πίσω από κάθε παιδί που άφησε τον αθλητισμό, υπάρχει μια οικογένεια που προσπάθησε.
Που έτρεξε. Που στήριξε. Που κουράστηκε.
Και τελικά… που απογοητεύτηκε.
«Δεν άντεχε άλλο»
«Το παιδί μου ξυπνούσε από τις 6 το πρωί. Σχολείο, φροντιστήριο, προπόνηση. Δεν υπήρχε χρόνος ούτε να αναπνεύσει.»
Αυτή η φράση ακούγεται ξανά και ξανά από γονείς σε όλη την Ελλάδα.
Χωρίς αθλητικά σχολεία, το παιδί καλείται να ζήσει δύο ζωές σε μία μέρα.
Το οικονομικό βάρος
Για πολλές οικογένειες:
-
προπονήσεις
-
μετακινήσεις
-
εξοπλισμός
δεν είναι απλώς θυσία. Είναι βάρος.
Όταν το κράτος απουσιάζει, η ευθύνη πέφτει εξ ολοκλήρου στους γονείς.
Και δεν αντέχουν όλοι το ίδιο.
Όταν το όνειρο συγκρούεται με την πραγματικότητα
Οι περισσότεροι γονείς δεν ζητούν να γίνει το παιδί τους πρωταθλητής.
Ζητούν:
-
να μην εξαντλείται
-
να μην εγκαταλείπει το σχολείο
-
να μην αναγκάζεται να διαλέξει
Αλλά σήμερα, αυτό ακριβώς συμβαίνει.
Οι γονείς δεν ζητούν προνόμια
Ζητούν δομές.
Ένα σύστημα που:
-
συνδυάζει μάθηση και άθληση
-
προστατεύει την υγεία του παιδιού
-
δίνει προοπτική χωρίς εξουθένωση
Τα αθλητικά σχολεία θα μπορούσαν να καλύψουν αυτό το κενό.
Η ελπίδα δεν έχει σβήσει
Παρά την απογοήτευση, οι γονείς συνεχίζουν να ελπίζουν.
Όχι σε θαύματα.
Σε πολιτική βούληση.
Γιατί ξέρουν κάτι απλό:
αν υπήρχε το σωστό πλαίσιο, πολλά παιδιά θα είχαν μείνει στον αθλητισμό.
Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο
Οι γονείς δεν μπορούν να σηκώνουν μόνοι τους ένα σύστημα που δεν υπάρχει.
Αν μιλάμε για ίσες ευκαιρίες, για υγεία, για μέλλον,
τότε τα αθλητικά σχολεία πρέπει να επιστρέψουν.
Όχι ως πείραμα.
Ως θεσμός.