Κατάρρευση Μύθων στον Αθλητισμό (Μέρος 5)
Πίνε Όσο Περισσότερο Νερό Μπορείς: Ο Μύθος που Μπορεί να Γίνει Επικίνδυνος
Για δεκαετίες οι αθλητές άκουγαν την ίδια συμβουλή:
«Πίνε νερό συνεχώς.»
Πριν την προπόνηση.
Κατά τη διάρκεια της προπόνησης.
Μετά την προπόνηση.
Όσο περισσότερο, τόσο καλύτερα.
Η ιδέα αυτή έγινε σχεδόν δόγμα στον αθλητισμό.
Όμως η σύγχρονη αθλητική επιστήμη ανακάλυψε κάτι που πολλοί δυσκολεύονται να πιστέψουν:
Η υπερβολική κατανάλωση νερού μπορεί να γίνει επικίνδυνη.
Σε ακραίες περιπτώσεις ακόμη και απειλητική για τη ζωή.
Πώς γεννήθηκε ο μύθος;
Η αφυδάτωση πράγματι επηρεάζει αρνητικά την απόδοση.
Μειώνει:
- Την αντοχή.
- Τη συγκέντρωση.
- Την ταχύτητα αντίδρασης.
- Τη θερμορύθμιση.
Από αυτό το πραγματικό πρόβλημα δημιουργήθηκε μια λανθασμένη γενίκευση:
Αν λίγο νερό είναι καλό, τότε περισσότερο νερό είναι καλύτερο.
Όμως το ανθρώπινο σώμα λειτουργεί με ισορροπία.
Όχι με υπερβολές.
Όταν το νερό γίνεται πρόβλημα
Κατά τη διάρκεια της άσκησης δεν χάνουμε μόνο υγρά.
Χάνουμε επίσης:
- Νάτριο.
- Κάλιο.
- Ηλεκτρολύτες.
Όταν κάποιος καταναλώνει τεράστιες ποσότητες νερού χωρίς να αναπληρώνει τους ηλεκτρολύτες, μπορεί να εμφανιστεί μια επικίνδυνη κατάσταση:
Υπονατριαιμία
Πρόκειται για υπερβολική αραίωση του νατρίου στο αίμα.
Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν:
- Πονοκέφαλο.
- Ναυτία.
- Ζάλη.
- Σύγχυση.
- Μυϊκές κράμπες.
Σε σοβαρές περιπτώσεις:
- Επιληπτικές κρίσεις.
- Εγκεφαλικό οίδημα.
- Απώλεια συνείδησης.
Οι μαραθώνιοι άλλαξαν τα πάντα
Οι πρώτες μεγάλες καταγραφές υπονατριαιμίας εμφανίστηκαν σε αγώνες αντοχής.
Οι διοργανωτές προωθούσαν συνεχώς την κατανάλωση νερού.
Πολλοί δρομείς έπιναν περισσότερο από όσο πραγματικά χρειάζονταν.
Το αποτέλεσμα ήταν ότι κάποιοι αθλητές αντιμετώπισαν μεγαλύτερο πρόβλημα από την υπερενυδάτωση παρά από την αφυδάτωση.
Η επιστημονική κοινότητα αναγκάστηκε να επανεξετάσει ολόκληρη τη φιλοσοφία της ενυδάτωσης.
Πρέπει να πίνουμε μόνο όταν διψάμε;
Όχι πάντα.
Η δίψα αποτελεί έναν πολύ χρήσιμο μηχανισμό, αλλά δεν είναι τέλειος.
Σε παρατεταμένη άσκηση, ακραία ζέστη ή ιδιαίτερες συνθήκες μπορεί να απαιτείται πιο οργανωμένη στρατηγική ενυδάτωσης.
Το βασικό μήνυμα όμως παραμένει:
Η ενυδάτωση πρέπει να είναι εξατομικευμένη.
Όχι μηχανική.
Κάθε αθλητής χάνει διαφορετική ποσότητα υγρών
Δύο δρομείς που τρέχουν δίπλα-δίπλα μπορεί να έχουν εντελώς διαφορετικό ρυθμό εφίδρωσης.
Παράγοντες που επηρεάζουν τις ανάγκες ενυδάτωσης:
- Σωματικό βάρος.
- Θερμοκρασία περιβάλλοντος.
- Υγρασία.
- Ένταση άσκησης.
- Γενετικοί παράγοντες.
- Προσαρμογή στη ζέστη.
Γι' αυτό δεν υπάρχει μία συνταγή για όλους.
Τα αθλητικά ποτά είναι πάντα καλύτερα;
Άλλος ένας διαδεδομένος μύθος.
Για προπονήσεις μικρής διάρκειας, το νερό είναι συνήθως αρκετό.
Τα αθλητικά ποτά αποκτούν μεγαλύτερη αξία όταν:
- Η άσκηση διαρκεί πολλές ώρες.
- Υπάρχει έντονη εφίδρωση.
- Απαιτείται αναπλήρωση ηλεκτρολυτών και υδατανθράκων.
Δεν είναι απαραίτητα για κάθε αθλητή και κάθε προπόνηση.
Πώς καταλαβαίνεις αν ενυδατώνεσαι σωστά;
Οι ειδικοί χρησιμοποιούν διάφορους δείκτες:
- Μεταβολές σωματικού βάρους.
- Χρώμα ούρων.
- Απόδοση στην προπόνηση.
- Συχνότητα ούρησης.
- Αίσθημα δίψας.
Η σωστή ενυδάτωση δεν σημαίνει ότι πίνεις ασταμάτητα.
Σημαίνει ότι καλύπτεις τις πραγματικές ανάγκες του οργανισμού σου.
Το μεγαλύτερο λάθος
Το μεγαλύτερο λάθος είναι να αντιμετωπίζουμε το νερό σαν φάρμακο χωρίς δοσολογία.
Όπως η έλλειψη νερού δημιουργεί προβλήματα, έτσι και η υπερβολή μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες.
Η απόδοση βρίσκεται στη χρυσή τομή.
Συμπέρασμα
Ο μύθος ότι «όσο περισσότερο νερό πίνεις τόσο καλύτερα» δεν ισχύει.
Η αφυδάτωση είναι επικίνδυνη.
Η υπερενυδάτωση όμως μπορεί επίσης να γίνει επικίνδυνη.
Οι κορυφαίοι αθλητές δεν πίνουν ασταμάτητα.
Ακολουθούν στρατηγικές ενυδάτωσης προσαρμοσμένες στις ανάγκες τους.
Στον αθλητισμό, όπως και στη ζωή, η ισορροπία νικά την υπερβολή.
0 Σχόλια