Γιατί η Ελλάδα δεν έχει πολυαθλητικούς συλλόγους για παιδιά;
Η μεγάλη αντίφαση του παιδικού αθλητισμού
Ένα παιδί 8 ή 10 ετών στην Ελλάδα συνήθως καλείται να επιλέξει ένα άθλημα και να ακολουθήσει μια συγκεκριμένη πορεία προπόνησης. Ποδόσφαιρο, μπάσκετ, κολύμβηση, τένις ή στίβος. Η λογική είναι απλή: όσο νωρίτερα ξεκινήσει η εξειδίκευση, τόσο μεγαλύτερες οι πιθανότητες διάκρισης.
Ωστόσο, η σύγχρονη αθλητική επιστήμη φαίνεται να υποστηρίζει ακριβώς το αντίθετο.
Πλήθος ερευνών δείχνει ότι μέχρι την προεφηβική ηλικία η συμμετοχή σε πολλά διαφορετικά αθλήματα συμβάλλει στην καλύτερη κινητική ανάπτυξη, στη μείωση τραυματισμών, στη διατήρηση του ενδιαφέροντος για την άσκηση και τελικά στη δημιουργία πιο ολοκληρωμένων αθλητών.
Το ερώτημα λοιπόν είναι εύλογο:
Αφού γνωρίζουμε τα οφέλη, γιατί δεν υπάρχουν περισσότεροι πολυαθλητικοί σύλλογοι στην Ελλάδα;
Τι λέει η επιστήμη;
Η θεωρία του "sampling years", που αναπτύχθηκε από τον Καναδό ερευνητή Jean Côté, υποστηρίζει ότι μέχρι τα 12 περίπου χρόνια τα παιδιά ωφελούνται περισσότερο όταν δοκιμάζουν διαφορετικά αθλήματα αντί να εξειδικεύονται σε ένα.
Τα οφέλη περιλαμβάνουν:
- Ανάπτυξη ευρύτερου κινητικού ρεπερτορίου.
- Καλύτερο συντονισμό και νευρομυϊκή προσαρμογή.
- Μικρότερο κίνδυνο υπέρχρησης και τραυματισμών.
- Μεγαλύτερη ψυχαγωγία και κίνητρο.
- Μειωμένη πιθανότητα εγκατάλειψης του αθλητισμού στην εφηβεία.
Δεν είναι τυχαίο ότι πολλές αθλητικές υπερδυνάμεις, όπως η Canada, η Norway και η Australia, ενθαρρύνουν τη συμμετοχή των παιδιών σε πολλαπλές αθλητικές δραστηριότητες κατά τα πρώτα χρόνια ανάπτυξης.
Γιατί δεν εφαρμόζεται στην Ελλάδα;
1. Η κουλτούρα της πρώιμης διάκρισης
Πολλοί γονείς και προπονητές αναζητούν τον «επόμενο πρωταθλητή» ήδη από το δημοτικό σχολείο.
Έτσι δημιουργείται η πεποίθηση ότι:
«Αν το παιδί χάσει προπονήσεις ποδοσφαίρου για να κάνει στίβο ή κολύμβηση, θα μείνει πίσω.»
Στην πραγματικότητα, στις περισσότερες περιπτώσεις συμβαίνει το αντίθετο.
2. Η δομή των συλλόγων
Οι περισσότεροι ελληνικοί σύλλογοι είναι μονοαθλητικοί.
Ένας σύλλογος ποδοσφαίρου διαθέτει γήπεδο ποδοσφαίρου.
Ένας σύλλογος μπάσκετ διαθέτει κλειστό γήπεδο.
Ένας σύλλογος κολύμβησης διαθέτει πισίνα.
Λίγοι οργανισμοί έχουν τη δυνατότητα να συνδυάσουν πολλαπλά αθλήματα κάτω από ενιαία φιλοσοφία και διοίκηση.
3. Το οικονομικό μοντέλο
Η λειτουργία ενός πολυαθλητικού προγράμματος απαιτεί:
- περισσότερους προπονητές,
- περισσότερους χώρους,
- μεγαλύτερο συντονισμό,
- διαφορετικό σχεδιασμό προπονήσεων.
Το κόστος αυξάνεται σημαντικά σε σχέση με ένα παραδοσιακό ακαδημαϊκό μοντέλο ενός αθλήματος.
4. Έλλειψη συνεργασίας μεταξύ αθλημάτων
Στην Ελλάδα συχνά τα αθλήματα ανταγωνίζονται μεταξύ τους για αθλητές.
Αντί να υπάρχει η λογική:
«Το παιδί κάνει ποδόσφαιρο, στίβο και κολύμβηση μέχρι τα 12.»
υπάρχει η λογική:
«Πρέπει να επιλέξει το δικό μας άθλημα.»
5. Η πίεση των αγωνιστικών πρωταθλημάτων
Από πολύ μικρές ηλικίες τα παιδιά συμμετέχουν σε πρωταθλήματα και τουρνουά.
Όταν η προτεραιότητα γίνεται η νίκη του Σαββατοκύριακου, η μακροπρόθεσμη ανάπτυξη περνά σε δεύτερη μοίρα.
Τι θα μπορούσε να γίνει;
Ένα σύγχρονο μοντέλο ανάπτυξης θα μπορούσε να περιλαμβάνει:
Ηλικίες 6-8 ετών
- βασικές κινητικές δεξιότητες,
- παιχνίδι,
- στίβος,
- γυμναστική,
- κολύμβηση.
Ηλικίες 8-10 ετών
- δύο ή τρία αθλήματα παράλληλα,
- ανάπτυξη συντονισμού,
- ισορροπίας,
- ταχύτητας και ευκινησίας.
Ηλικίες 10-12 ετών
- σταδιακή επιλογή κύριου αθλήματος,
- διατήρηση συμπληρωματικών δραστηριοτήτων.
Οι μεγάλοι αθλητές σπάνια ξεκίνησαν ως «μονοδιάστατοι»
Πολλοί κορυφαίοι αθλητές πέρασαν από διαφορετικά αθλήματα πριν εξειδικευτούν.
Η πολυαθλητική εμπειρία τους βοήθησε να αναπτύξουν κινητικές δεξιότητες που αργότερα μεταφέρθηκαν στο άθλημα υψηλής απόδοσης.
Η ερώτηση επομένως δεν είναι αν το παιδί πρέπει να κάνει τρία αθλήματα.
Η πραγματική ερώτηση είναι:
Γιατί συνεχίζουμε να ζητάμε από ένα παιδί 8 ετών να αποφασίσει τόσο νωρίς ποιος αθλητής θέλει να γίνει;
Συμπέρασμα
Η απουσία πολυαθλητικών συλλόγων στην Ελλάδα δεν οφείλεται στην έλλειψη επιστημονικής γνώσης. Οφείλεται κυρίως στην κουλτούρα της πρώιμης εξειδίκευσης, στη δομή των αθλητικών σωματείων, στα οικονομικά κίνητρα και στην πίεση για άμεσα αγωνιστικά αποτελέσματα.
Αν ο στόχος μας είναι περισσότερα παιδιά να παραμείνουν ενεργά, υγιή και χαρούμενα μέσα στον αθλητισμό, τότε ίσως το μέλλον δεν βρίσκεται στο να επιλέγουν ένα άθλημα από τα επτά τους χρόνια, αλλά στο να ανακαλύπτουν πολλά αθλήματα πριν αποφασίσουν ποιο πραγματικά αγαπούν.
0 Σχόλια